Selim, elindeki siyah-altın ciltli kitabı daha dikkatli incelemeye başladı. Kapak, zamanın etkisiyle yıpranmıştı ama üzerindeki işlemeler hâlâ göz alıcıydı. Uyarı sesinin yankıları zihninde dönüp dururken, içindeki merak onu kitabı açmaya itti. Bu kitabın sayfaları, ölü okuyucuların anılarını barındırıyordu; her bir kelime, geçmişin derinliklerinden gelen bir çağrı gibiydi.
Tam kitabın kapağını açarken, bir soğuk rüzgarın içeri girdiğini hissetti. Sanki kütüphanenin karanlık köşelerinden bir şey, ona yaklaşmaktaydı. Ses bir kez daha yankılandı: "Beni açma!" Bu sefer, sesin tonu daha netti. Selim, içindeki korku ile birlikte, karşısında beliren silueti fark etti. Eski bir adam, gözleri derin bir boşlukla ona bakıyordu. Kütüphanenin sahibi miydi bu? Yoksa, sadece Selim’in hayal gücünün bir ürünü müydü?
Adam, ağır bir nefesle, "Bu kitap tehlikeli, genç dostum. Her sayfa açıldıkça, geçmişin karanlık sırları açığa çıkar. Bunu istemezsin," dedi. Selim, kalbinin hızlandığını hissetti. O an, ölü okuyucuların anılarına erişmenin sadece bir merak meselesi olmadığını anladı. Bu, geçmişin yüklerini taşımak demekti.
Selim, kitabı bir an daha tutmaya çalıştı ama elleri titriyordu. Geçmişin yükü, onun omuzlarına ağır bir basınç yapıyordu. "Ama ben bilgi istiyorum!" diye haykırdı. Kütüphanenin sahibi, yüzündeki boş ifadeyle, "Bazen bilgi, en büyük lanettir. Bunu unutmamalısın," diye yanıtladı. Bu yanıt, Selim’in içindeki merakı daha da körükledi. Kütüphanenin derinliklerinde kaybolmuş anılar, ona farklı bir dünya sunuyordu ama karşısında duran bu adam, ona bu yolda yalnız olmadığını hatırlatıyordu.
Bir an, Selim derin bir nefes aldı ve kitabı kapatmaya karar verdi. Ancak içindeki merak, onu bırakmaya niyetli değildi. O an, bu kütüphanenin sırlarını çözme isteğiyle, yaşadığı korku arasında bir denge kurmaya çalıştı. Belki de bu kütüphane, sadece geçmişin değil, geleceğin de anahtarını barındırıyordu. Selim, bu sırların peşine düşmekten vazgeçmeyecekti.
