Ritimsel Akış Zorluyor
Mezopotamya Prensesi'nin şiirsel dili başlarda çekici geldi ama okudukça ritmin monotonlaştığını hissettim—sanki aynı müzik döngüsü içinde takılı kalmışız. Ceylanlar, kaplumbağalar, ev olmama temas ettiği temalar güçlü olsa da, bu temaların etrafında dönüşü, hikayenin ilerlemesini zorlaştırıyor; tempo dalgalanıyor ve bazen neyin peşinde olduğumdan emin olamadım. Yine de sayfaları çevirmeye devam ettim çünkü yazarın obsesyonunun bir mantığı var, ama daha sağlam bir yapı olsaydı kitap çok daha etkili olurdu.






