İyi Niyetli Ama Dağınık
Kolektif bir çalışma olması yüzünden her yazarın kendi 20 yaşına verdiği mesaj farklı tonlarda geliyor — kimisi bilgece, kimisi çok kişisel, kimisi de biraz sığ kalıyor. Karakterler yok burada ama yazarların kendileri birer karakter gibi ortaya çıkıyor, ve bu da kitabın en ilginç yanı; Elif Şafak'ın çıkmazları ile Zülfü Livaneli'nin tavsiyelerinin yanyana duruşu garip bir enerji yaratıyor. Ama samimi olmak gerekirse, bazı mektuplar çok genel kalıyor, genç bir okur olarak "bana neden yazılıyor?" diye sorguladığım yerler var. Yine de her sayfada birinin sözü tutmuyor, hepsinde değil.


















