Şiir gibi ama biraz fazla
Demircan'ın her cümlesi bir resim çizmek istiyor, virgül virgül duygular sıralıyor ama bazen bu şiirsel yoğunluk beni boğuyor — sanki nefes almaya izin vermiyor. Yazarın dili çok güzel, evet, ama o kadar da çok çiçekli, çok mehur ki arada sadece düz bir cümle istiyorum, biraz hava istiyorum. Yine de bu kadar duygu dolu bir anlatımda kimse başarısız değil, sadece okur olarak benim kapasitem sınırlı kalmış.






