Sessiz Bir İtirafın Ritmi
Yourcenar'ın bu kitabı okurken fark ettim ki, tempo sadece hızlı ya da yavaş değil—adeta bir nefes alış-verişi gibi çalışıyor. Alexis'in iç monologu başta sıkıştırılmış, neredeyse boğuk hissettiriyor, sanki kelimeler cümlelerin içinde sıkışmış durumda, ama kitap ilerledikçe bu sıkışıklık çözülüyor, açılıyor. Akıcılığın bu kademeli gevşemesi, karakterin kendini ifade etme yolculuğuyla mükemmel senkronize—yazarın her satırında ne söyleyeceğini ölçüp biçtiğini hissediyorsun. Çok kısa olmasına rağmen hiçbir şey acele hissetmiyor; her cümle ağırlığı ve yerini biliyor.
















