DG
@dilara_gursoyli_86 · 4ay
İroni ve duygu arasında salınan bir ayna
Çiğdem Önal'ın bu kitabı beni en çok yakaladığı yer, sıradan bir kahvaltı sahnesini ya da metroya binişi aniden varoluşsal bir sorgulamaya çevirme becerisinde — yazarın dili o kadar akıcı ki fark etmiyorsun ne zaman gündelik gözlem derin felsefi bir sızıya dönüşüyor. Ama açıkçası bazı bölümlerde ironi o kadar kalın katmanlar halinde istiflenmiş ki, bazen ne hissedeceksem ne düşüneceğimi şaşırıyorum; sanki yazar kendi duygularından biraz uzaklaşmış gibi geliyor. Yine de bu belirsizlik belki de kasıtlı, belki de bizzat kitabın konusu — kendini bulma çabasının içinde kaybolmak.
