Pavese'nin Sözleri Boğuyor
Pavese'nin bu romanında karakterlerin iç dünyasını keşfetmek yerine, kendimi onun lirik, ağırbaşlı cümlelerine boğulmuş hissettim — her sayfada ay, gece, karanlık metaforları o kadar tekrarlanıyor ki, asıl mesajını kaybediyor. Anlatım o kadar içe dönük ve durgun kalmış ki, olaylar ilerlemek yerine havada asılı kalıyor, sanki yazar karakterlerin ne yapacağını kendisi de bilmiyor gibi.






















