Vaatler Yerine Boşluk Kaldı
Günday'ın karakterlerin iç dünyasını derinleştireceğini umdum ama sonunda hepsi aynı melankoli çukurunda döndü; kaçış ve özgürlük arayışı gibi büyük temalar, tekrarlayan psikolojik monologlarla o kadar seyreltildi ki, okudukça insanın kendisi de bir azildan kaçmak istedi. Toplumun baskısını göstermek için yeterli olabilir ama karakterlerin bu baskıyla gerçek bir çatışması, gelişimi olmadığı için, sonunda hepsi birer sembol gibi durdu—yaşayan, soluk insanlar değil.












