Sessizliğin içinde kendimi buldum
Begonvil'i okurken fark ettim ki Elanur Öztürk, sadece hikâyeler yazmıyor—kalbimin sessiz köşelerini aydınlatıyor. Her öykü bir ayna gibi geldi bana, kendi bastırılmış duygularımı, hiç kimseye anlatamadığım anlarımı birden tanıdığım hissine kapıldım. Özellikle kelimelerin nasıl da sade ama derin kullanıldığını fark ettim; sanki yazar bilerek sadece o kelimeyi seçmiş, diğerlerinin hepsini atıp bırakmış. Okudukça içimde bir yumuşaklık, bir tatlı acı kaldı—sanki birileri benim adıma söylediği sözleri dinliyordum. Bu kitap beni değiştirmedi, ama beni daha iyi anlamama yardımcı oldu.




