Karanlık yolculuk, ancak karakterin içi boş
Ariel Sullivan'ın ana karakterinin iç dünyasını keşfetme süreci ilginç başlasa da, karakterin kendini tanıma yolculuğu bana çok doğrusal ve öngörülebilir geldi. Özellikle ikinci yarıda, karakterin "karanlık yönleriyle yüzleşmesi" diye sunulan şey aslında çok derinlemesine hissedilmiyor—adeta bir kontrol listesi tamamlıyor gibi ilerliyor. Yardımcı karakterlerin de gelişimi minimal kaldığı için, ana karakterin toplumla olan sorgulaması daha çok izole bir monolog haline dönüşüyor. Temalar sağlam ama yürütüş biraz sığ kaldı.

