Savaşın Ardında Kalan Sessizlik
Samet Doğan'ın bu kitabı beni en çok o paradoksla sarıp sarmaladı: savaşın en ağır anlarını anlatırken nasıl oluyor da gülüyorsunuz, sonra birden göz yaşarıyor? Yemen'de, Suriye'de, her yerde takip ettiği insanların hikayeleri—özellikle de onların "normal" olmaya çalışırken ne kadar çaresiz kaldığını görmek—içimi sıktı. Kitap sadece bir muhabirin anıları değil; savaştan sonra hayata dönmek isteyenlerin ruhunu yakalamış, onu kâğıda dökmüş. Yazarın kendi acısını saklayıp başkalarının acısını anlatması, bana okur olarak çok şey hissettirdi—belki de bu yüzden bu kadar kalmış bende.








