Tempo ve Sessizlik Arasında Kayboldum
Golden'ın yazısı beni başından sonuna kadar bir hipnoz halinde tuttu—özellikle ilk yarısında hikaye öyle akıcı ilerliyor ki, sayfaları çevirirken zamanın geçtiğini unutuyorsun. Ama en etkileyici tarafı bu değil; sıradan bir geyşa hikayesi olabilecek şeyi, yazarın tempo kontrolüyle bir ruh yolculuğuna dönüştürmesi. Bazı bölümlerde neredeyse hiçbir şey olmuyormuş gibi görünüyor ama o sessiz anlarda karakterin iç dünyası o kadar derinden konuşuyor ki, hızlı sahnelerden daha çok şey hissettiriyorsun. Kitabı bitirdikten sonra fark ettim ki, Golden beni sadece bir hikaye okutmamış, bir duyguyu yaşattırmış.








