Sığ anlatım, boş sözler
Dickinson'ın yazısı beni çok hayal kırıklığına uğrattı — sanki her sayfada aynı duygusal klişeleri tekrar tekrar işliyor, karakterlerin iç dünyasını derinleştirmek yerine yüzeysel tanımlamalarla geçiştiriyor. Özellikle diyaloglar çok yapay geliyor, insanlar gerçekten böyle konuşmuyorlar, ve bu da beni hikayeye çekmek yerine okurken sürekli "bu sahne gerçekçi değil" diye düşündürüyor.









