Söylemek İstedikleri Söylenememiş
Temelkuran'ın kadın karakterleri anlatırken kullandığı dil beni hayal kırıklığına uğrattı — çok sık manifesto gibi konuşuyorlar, sanki yazarın fikirlerinin ağzından söyleniyormuş hissi veriyor, karakterlerin kendi sesleri kaybolmuş. Özellikle duygusal anları anlatırken bile o ağır, düşünce yüklü cümleler araya giriyor ve hikayenin akışını kesip beni okurken düşündüğüm şeyden çıkarıyor — oysa bana dokunması gerekirdi, düşündürmesi değil.




















