Uzun Cümleler, Kısa Etki
Yanagihara'nın cümleler o kadar uzun ve iç içe geçmiş ki, okurken nefes almayı unutuyorsun—ama ne yazık ki bu yapaylık hissi veriyor, sanki yazarın kendisi de ne anlatmak istediğinden emin değil. Üç zaman dilimi arasında sıçramalar yapması harika bir fikir olsa da, her bölüm kendi içinde bu kadar yoğun, bu kadar öğretici bir tona sahip ki, karakterlerin gerçek duygularını bulabilmek için kalın bir duvar delmek gerekiyor.







