Sessizliğin Ritmi
Tekinkoç'ün temposu beni başta biraz rahatsız etti açıkçası — sanki nefes almaya izin vermiyor, her sayfada bir ağırlık var. Ama sonra anladım ki bu kasıtlı; kitabın hızı, Peyda'nın içinde birikip duran o cinnetin hızıyla aynı. Yavaş başlayan, sonra bastırılan şeyler birbirini kovalamaya başlayan bir akış var. Satırlar öyle bir şekilde yazılmış ki okurken kendini de o ev içindeki boğucu havayı solumaya zorluyorsun. Bitmesi zor, ama bitmesi de gerekli — çünkü daha fazla dayanamıyorsun.


