Vaatkar Kurgu, Boş Sonuç
Dayı'nın ideolojik dönüşümü ve hastalık süreci çok ilginç bir zemin sunuyor ama roman bu potansiyeli harcıyor—olaylar birbirini tutmuyor, karakterin iç çelişkiler bazen açıklanmamış bazen de çok basit kalıyor. Anlatıcının dayısına karşı hissettiği karmaşık duygular (hayranlık, hayal kırıklığı, merhamet) kâğıda dökülmek yerine belki de çok soyut kaldı; ben karakterin gerçekten neler yaşadığını, neden bu kadar değiştiğini tam anlayamadım. Özellikle romanın son bölümü—hastalık ve maneviyat kısmı—sanki başka bir kitaptan kopmuş gibi hissettirdi bana.


















