Nefes Nefese Bir Düşüş
Bazterrica'nın temposu beni başından sonuna kadar boğmak istercesine sıkıştırıyor — cümleler kısa, neredeyse kesik kesik ilerliyorlar ve bu da kişinin içinde bulunduğu korkunun, sıkışmışlığın tam bir yansıması oluyor. Sayfalar çevirdikçe hızlanıyor, yavaşlayamıyorsun, sanki kendinin de değersizler arasında sıkışıp kalmışsın gibi hissediyorsun. Özellikle manastırın karanlık koridorlarında geçen bölümlerde bu akıcılık baskıcı bir ağırlığa dönüşüyor — distopyayı sadece anlatmıyor, ritmiyle de yaşattırıyor. Bazterrica'nın bu yazı tarzı kitabı okumaktan ziyade bir tuzağa düşmek gibi yapıyor, ve ben bu tuzağa düşmekten kurtulamadım.







