Sohbet Ederken Okumak Gibi
Peterson'ın yazı stili beni en çok çeken tarafı—sanki bir arkadaşın kanepenin köşesinde oturup hayatından bahsediyormuş gibi hissettiriyor, o listeyi okuduğumda gülümsedim çünkü gerçekten öyle bir hava var. Ama açıkçası sayfa çevirdikçe bazen bu samimi ton biraz yüzeysel kalıyor, karakterin iç çatışmaları daha derin işlenebilirdi—zaman zaman kendini tekrar ettikleri cümleler var, sanki yazarın kendi mesajını pekiştirmeye çalışıyor ama bunu biraz daha incelikle yapabilirdi.






