Köprü, zaman ve insanın sessiz çatışması
Drina Köprüsü'nü okurken beni en çok sarsan şey, Andriç'in o köprüyü nasıl da bir sessiz tanık haline getirdiğiydi — yüzyıllar boyunca insanların sevinç, acı, nefret ve sevgisini göğüsleyen, ama hiçbir zaman müdahale etmeyen bir varlık. Her sayfada, farklı dönemlerdeki insanların çatışmalarını okurken, aslında kendi çağımızdaki bölünmüşlüğümüzü görmüş gibi hissettim; tarih sadece geçmiş değil, bir ayna gibi geldi bana. Andriç'in anlatısının ritmi, köprünün taşlarının sağlamlığı gibi—sizi sarstığı halde, hiçbir zaman sizi düşürmüyor.
















