Felsefi Ağırlık Tempoyu Kırdı
Herbert'ın son Dune kitabında felsefe ve aksiyon dengesini sağlayamadığını hissettim—özellikle ortasında, kitap kendi fikirlerinin ağırlığı altında biraz durgun kalıyor, sanki yazar kendi düşüncelerini açıklamaya o kadar odaklanmış ki hikayenin akışını unutmuş gibi. İlk bölümler hızlı ve merak uyandırıcı ama sonra sayfa çevirmek zor hale geliyor; uzun soluklu meditasyonlar ve siyasi tartışmalar bir noktadan sonra ilerleyişi aksatıyor. Yine de, serinin bu kadar karmaşık bir sonuca varması ve her bir felsefik çıkışın aslında hikayenin yapısıyla bağlantılı olması—bunu fark ettiğinde—çok etkileyici. Sonunda anladım ki bu yavaşlık belki de kasıtlıydı, ama bunu hissetmek ile keyif almak arasında bir fark var.


















