Soyut kalmış iç dünya
Tarık Tufan'ın anlatım tarzı beni hayal kırıklığına uğrattı; karakterin ruhsal çöküşünü ve toplumsal baskıyı işlerken, dil çok soyut ve donuk kalıyor — sanki yazar kendisi de karakteriyle birlikte düşüyor ve okuyucuyu da bu kaçamak cümlelerle sürüklüyor. Temalar güçlü olsa da, yazarın sık sık tekrarlayan, ağırbaşlı üslubu, içsel çatışmaları hissettirmek yerine kafamı karıştırdı.












