Aragon'un Hipnotik Ritmi
Aragon'un bu kitabı beni okurken neredeyse bir trance haline soktu—her sayfada tempo değişiyor, bazen fısıltı gibi yavaş akan bir nehir, bazen aniden hızlanan, nefes nefese bırakan dizeler geliyor. Özellikle bu gözler etrafında dönen obsesyon, sanki yazarın kendisi de kayboluyor o derinlikte, ve ben de onunla beraber yavaş yavaş batıyorum. Cümleler kısa kesiliyor, uzuyor, tekrar kısa kesiliyor—bu ritim öyle iyi kurgulanmış ki, okuyunca adeta Elsa'nın gözlerine bakmanın fiziksel hissini yaşıyorsun. Başından sonuna kadar hiç sıkılmadım, çünkü Aragon sanki okuyucunun dikkatini bir müzik parçası gibi yönetiyor, her paragrafta seni yeni bir yere çekiyor.



















