Kendi Gücümü Buldum Sanırken
Ev Cadısı 1'i okurken kendimi ana karakterin yerine koydum ve o kadar rahatsız oldum ki—ama güzel bir rahatsızlık. Çünkü o, sıradan bir yaşam sürerken aniden ailesinin geçmişinden çıkan bu sırlarla yüzleştiğinde, ben de kendime sordum: acaba ben de neyi fark etmiyorum kendi hakkımda? Yazarın cadılığı bir metafor olarak kullanması, sadece doğaüstü bir güç değil de, aslında içinde saklı olan ve toplum tarafından bastırılan bir potansiyel olarak göstermesi beni derinden etkiledi. Karakterin toplumsal normlarla mücadelesi ve içsel çatışması o kadar gerçekçi ki, cadılık unsurları sanki tüm bunları daha da derinleştirmek için orada—okurken hem kendimi keşfettiğimi hem de kendimle yüzleştiğimi hissettim.






