Everybody's Favorite Guy

“"Lily, yapma." “Bugünkü deneyimden çıkardığım en önemli sonucu biliyor musun?” "Ne?" "Sonuçta senin hakkında yanılmamışım." "Bu ne anlama gelir?" “Belki de başladığımız işi bitirmeliyiz diyorum. Belki de çözüm pes etmek değil. Belki de birbirimizi yeterince özledik. Belki de, gerçekten çok üzülüyorsan, ikimizi de cezalandırmak yerine, mesafeni koruyarak bana yaklaşabilir ve hatalarını telafi etmeye çalışabilirsin.” Gözlerimi ondan ayırmadım. Dudaklarım onun dudaklarına o kadar yakındı ki, nefesinin dudağımdaki ince tüyleri gıdıkladığını hissedebiliyordum. "Daha da öfkeli olmanız gerekmez miydi?" diye sordu Walker. "Kızgın olmak istemiyorum," dedim. "Bu çok adaletsiz," dedi Walker. "Kazanamıyorum." "Beni öpersen," dedim, "ikimiz de kazanırız."”

“Babam öldükten sonra annem hemşire olarak tekrar çalışmaya başladı ve Shaw ailesi, Walker'ın öğleden sonra antrenmandan sonra beni evlerine götürmesi konusunda ısrar etti; ödevlerimizi yapardık ve annem vardiyası bittikten sonra beni almaya geldiğinde hep birlikte akşam yemeği yerdik. Bu iyi bir şeydi. Acımızı hafifletmeye yardımcı olmak için cömert, nazik ve zekice bir yoldu. Ama sorun şuydu: Ben her zaman, her zaman Walker'a karşı korkunç, acı veren, ıstırap dolu bir aşk beslemiştim. Ve her günü onunla geçirmek durumu daha da kötüleştirdi.”

““Ben de babanı özlüyorum,” dedim. Bu yalan değildi. Bunu itiraf edebilirdim. "Ve eminim babanı özlüyorsundur." “Evet,” dedim. “Ama onsuz bir hayata alışmak için çok daha uzun zamanım oldu.” Lisede babasız olan tek kişi bendim. Aslında bu, sonun başlangıcıydı. Çünkü babam öldükten sonra, ikimiz de onuncu sınıftayken, Walker ve ailesi benim ve annemin etrafında kenetlendiler. Babalarımız çocukluktan beri en iyi arkadaşlardı ve sonra çiftler arkadaş oldular. Dördüyle birlikte büyüdük—Kristie ve Big John (annem ve babam) ve Taffy ve Steve (Walker'ın ailesi)—her zaman partiler düzenliyor, bizi plaja götürüyor ve hamburger pişiriyorlardı. Her yaz haftalarımızı Shaw'ların Rocky Dağları'ndaki derme çatma kulübesinde geçirirdik. Demek istediğim, her zaman yakındık. Ama babam öldükten sonra daha da yakınlaştık.”