Duygular Çok Yoğun Ama İçi Boş
Gonca Çakır'ın duygusal ifadeleri gerçekten sizi sarıyor—özellikle fiziksel acıyı ruhsal acıya dönüştürdüğü o bölümler—ama yazarın aynı metaforu defalarca kullanması, sanki duygusallığın kendisi yeterli zannediyormuş gibi hissettiriyor; karakterlerin iç dünyalarına daha derin girmek yerine yüzeyde kalıp aynı ağlama sahnelerini tekrar tekrar sunması kitabın ritmini kırıyor.







