Tempo Sorunu Olan Bir Başyapıt
Bulgakov'un bu kitabı okurken kendimi garip bir yerde buldum — yazının gücü ve doktor karakterinin içsel çatışması beni çekiyordu, ama hikaye ilerlemesi beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Başta kasabaya varışı ve ilk vakaları anlatırken o kadar sıkı bir ritim var ki nefes almaya fırsat vermiyor, sonra birdenbire sanki zaman yavaşlıyor ve bazı sahneler uzun uzun dönerek tüketilmiş gibi hissettim. Kışın ortasında yaşanan zorluklar ve tıbbi müdahaleler çok etkili, ama araya sıkışan sosyal açıklamalar ve doktor-hasta ilişkilerinin ayrıntıları bazen akışı kesiyordu. Yine de Bulgakov'un gerçekçi anlatısı ve karakterin gelişimi bu tempo sorununu kısmen telafi ediyor.























