Mektuplar arasında kayboldum
Werther'in acılarını takip etmek için mektuplara bağlı olmak biraz yorucu oldu bana — aynı duyguların tekrar tekrar işlenmesi bazen sayfaları hızlı geçirmemi sağladı, bazen de kitabı bırakmak istedim. Özellikle ortasında, Lotte'ye olan takıntısı derinleştikçe, temposu sanki durağanlaşıyor gibi hissettim; Werther'in iç dünyasında dönüp duruşu, mektupların birbiriyle çok benzer olması ritmi kırdı. Ama sonlara doğru, o hızlanma anında, tüm bu ağır sayfaların neden gerekli olduğunu anladım — kısaca, kitap beni hiç beklenmedik bir yere götürdü.








