Ataç'ın Samimiyeti Huzursuz Etti
Ataç'ın bu deneme kitabında beni en çok rahatsız eden şey, yazarın kendi iç dünyasını bu kadar açık açık sergilemesinin bir çeşit gösteriş gibi gelmesi oldu. 'Cânım' kelimesinin üzerine bu kadar eğilmesi, duyguları bu denli ince ayarlamaya çalışması bazen samimi, bazen de kendi kendine âşık olmaktan öteye gitmiyor gibi hissettirdi bana. Yine de inkar edemiyorum ki, Ataç'ın bu kadar hassas bir gözle dili ve duyguları inceleyen tavrı, okurken beni kendi hislerim hakkında düşünmeye zorladı—hoşuma gitmese de, etkiledi. Belki tam olarak sevmedim ama unutamadığım bir kitap oldu.
















