Kayıpla Barışmanın Sessiz Dili
Ghost'u okurken fark ettim ki Ann Silver, yas denilen şeyi hiç dramatize etmiyor — tersine, onu en çıplak halinde, sessiz anlarında yakalıyor. Ana karakterin kayıpla ilişkisini takip ederken ben de kendi sessiz acılarımı aynaya tutmuş gibi hissettim. Kitabın en güzel yanı, ruhsal bağlantıların mantıkla açıklanamaz olduğunu kabul etmesi ve okurdan da aynı sabrı istemesi; bu beni çok derinden sarstı. Sayfaları çevirirken bazen nefesimi tutmuştum, sanki ana karakterin içindeki sessizliği ben de hissediyordum.








