Duygular Var, Ama Anlatım Yoruyor
Tenekeci'nin şiirlerinde insanın içsel çatışmalarını ve yalnızlığını işlemesi hoşuma gitti — özellikle ayrılığın acısını evrensel bir duygu olarak sunuş tarzı dokunakıydı. Ama açıkçası, karakterlerin (ya da daha doğrusu duygu durumlarının) gelişim çizgisini takip etmek zaman zaman zorlanmış hissettim; bazı şiirlerde aynı duygusal döngü tekrar ediyor gibi geldi, sanki sürüklenen bir ruh hep aynı yerde dönüyor. Şiirsel dil güzel ama bazen imgeler o kadar yoğun ki, okuyucu olarak kişisel bir bağlantı kurmak yerine, kelime oyunlarının içinde kayboldum. Varoluşsal sorgulamalar vardır, ama bu sorgulamaların okuyucu üzerinde bir çöküş ya da değişim hissi bırakması için daha somut bir yolculuk isterdim.


















