“Bir çınar kadar yaşayamadan, Çekildik ve sonra hava sislendi... Nem aldı mı Çimenzârı bilemem, Bir daha tekerrür etmeyecek günlerimiz, Tozlu yapma güller gibi yer aldılar; Küf ve nem kokan çatı katının, Hiç açılmayacak penceresinde. Yaşlanmak, Gelecek Denizine doğru Yol almaktı, Ölümse ufuk çizgisine Varmadan kaybolmaktı âh min-el aşk Şevk ile bir dahi ah min-el aşk Damarlarda donmuş iken damlalar Dış derelere akmakta berdevâm idi İç dereler donmuştu, ondan içeri En coşkulu dere var değil miydi? Bunu bilirsen söyle Tomas Fakat Efendim ah min-el aşk Doğrusu bu ki ah mine-el aşk.”
— s. 19
