Zeynep'in sessiz direnci beni sarıp sarmaladı
Zeynep'i takip ederken fark ettim ki Ayşe Kulin karakterini çok basit görenlerle ben çok farklı bir yerde duruyorum — bu kadın sessizliğinde ne kadar güçlü, kararında ne kadar sarsılmaz. Etrafındaki erkeklerin (babası, eşi, oğlu) hep onu şekillendirmeye çalışması karşısında, o sadece hayatını yaşıyor, kendi hızında değişiyor. Beni en çok etkileyen ise Zeynep'in çocukluk travmasından yetişkinliğe taşıdığı yükü, nasıl da bilinçsizce tekrar ettiği, sonra bunu fark edişi — gerçek bir insanın gelişim süreci gibi hissettirdim bunu. Kulin'in bu karakteri yazarken hiç abartmadığı, hiç melodramatik yapmadığı için, Zeynep'in her kararı, her sessizliği, her çıkışı bana çok daha inandırıcı ve yakın geldi.















