Rahatsız Ama Gerekli
Zeynep Baki'nin öykülerini okurken kendimi bir aynada bakmaya zorlanan biri gibi hissettim — hoşlanmadığım şeyler görüyorum ama gözümü kapatamıyorum. Kadınların hayatlarını bu kadar çıplak bir şekilde yazması, özellikle o rutinin, o sessiz öfkenin içinde sıkışmışlığı görmesi beni hem kızdırdı hem rahatsız etti, çünkü tanıdık geldi. Ama açıkçası, bazı öyküler beni o kadar derinden etkiledi ki başka bir kısmı biraz tekrarlayıcı, neredeyse didaktik geldi — sanki Baki bize ne düşünmemiz gerektiğini söylemek istiyordu bazen. Yine de bu kitaptan çıkıp günlük hayatıma dönüşümde bir şeyler değişti; en azından kendi boşluklarıma daha dikkatli bakıyorum.







