Derin ama Nefes Aldırmayan
Baycan'ın iç monologları gerçekten çarpıcı ve kişisel, fakat kitabın ilk yarısında bu düşünceler birbiri üzerine yığılıyor — sanki yazarın tüm sorgulamalarını bir solukta okuyucuya vermek istediği hissi var. Geçmiş sahnelere geçişler kimi zaman beni kaybettirdi, ritim tutarsız geldi. Ortasından sonra tempo biraz düzeliyor ve orada kitap gerçekten elliyorsa başlıyor, ama o ilk bölüm sürüklü ilerleyen okuyucu için yorucu. Temalar çok değerli olsa da, sunuş şekli bazen felsefenin ağırlığı altında eziliyor.








