Perec'in sessiz kahramanları
Hatırlıyorum'u okurken fark ettim ki burada aslında hiç karakter yok — ya da herkes karakter. Perec'in bu küçük hatırlayışları, ben okurken kendimi ve milyonları tanıyorum, ama hiçbir kişi gerçekten gelişmiyor, değişmiyor, çünkü bu anlar zaten geçmiş, donmuş, ölü. Belki de bu yüzden biraz sıkıcı geldi bana; karakterlerin ruhsal yolculuğunu özledim, ama kitap tam da o duyguyu — karaktersizliği, unutulabilirliği, insanın ne kadar küçük ve değersiz anıları olduğunu — göstermek için yazılmış. Yine de okudum, bitirdim, ama kalp kalpten konuşmasını bekleyen birine tavsiye etmem.












