İyi niyetli ama biraz öngörülebilir
Hayaletler Tepesi'nin en güçlü yanı karakterlerin dönüşümü — çocuklar başta korku içinde olsalar da, hayaletlerin geçmiş acılarını anladıkça empati geliştiriyorlar ve bu değişim gerçekçi hissettiriyor. Ama açıkçası, bu "korkutucu olmayanı keşfet" formülü biraz beklenmedik geliyor; hayaletlerin aslında iyi niyetli olduğunu çok erken anlıyorsunuz. Karakterler sempatik ve gelişim gösteriyorlar, ama aralarındaki dinamikler bazen sathî kalıyor — özellikle çocuklar arasındaki çatışmaları daha derinleştirmeleri gerekirdi. Yine de Ünal Kar'ın çocukların cesaretini ve merakını doğal bir şekilde anlatması hoşuma gitti; sadece hikaye biraz daha sinir gerginliğine ihtiyaç duyuyordu.














