Kurgu Eksikliğine Takıldım
Algör'ün diliyle çok etkilendim, ama hikâyenin kendisi beni boş hissettirdi—Nezihe Hanım'ın geçişi, Aziz Bura'nın sokakları, hatta o deniz metaforu da sonunda bir yere varmayan, sürükleyici olmayan bir anlatı içinde kalıyor. Katman katman dediğini hissettim ama bu katmanlar birbirine tutunmamış gibi, her sayfada farklı bir yöne çekiliyor insan, ve ben de yolda kayboldum—belki de o kaçamak, muzip dili sayesinde fark etmediğim bir yapı sorunu var, belki de ben yanlış beklentilerle girdim, ama sonunda kitaptan çıktığımda elinde hiçbir şey kalmadı.


















