Temposu Bozuk Ama Dokunaklı
Ali'nin bu kitabında beni en çok rahatsız eden şey, hikayenin ilerleyişinin çok düzensiz olması — bazen çok yavaş, bazen birden hızlanıyor, sanki yazarın kendisi de karakterleriyle ne yapacağını bilemediği hissine kapılıyorum. Özellikle ortadaki kısımlarda sayfalar boyunca neredeyse hiçbir şey olmuyor, sadece iç monolog ve duygular var, sonra birden önemli olaylar hızlı hızlı geçiveriliyor. Ama işte tam da bu kısıtlı, dalgalı akışı sayesinde insanın Macide ve Ömer'in o tuhaf, sessiz ilişkisine kapılıp kalması mümkün oluyor — sanki sen de onlarla beraber, zaman ve mekan kaybetmiş gibi hissediyorsun. Yani beni rahatsız ettiği kadar da etkiledi, çelişkili bir okuma deneyimi oldu açıkçası.



































