Kino'nun Pasifitesi Rahatsız Etti
Steinbeck'in İnci'de en çarpıcı yanı, Kino'nun inciyi bulduğu andan itibaren nasıl değiştiğini göstermek yerine, aslında hiç değişmediğini fark ettirmesi. Karakterin içindeki açgözlülük zaten oradaydı, inci sadece onu yüzeye çıkardı—bu açıdan bakıldığında çok güçlü bir gözlem. Ama Juana gibi diğer karakterler neredeyse hiç gelişmiyor, sadece Kino'nun çılgınlığının kurbanları haline geliyorlar; kadının sessizliği ve boyun eğişi beni rahatsız etti, sanki sadece olayları hızlandırması için oradaydı. Sonu çok etkileyici olmasına rağmen, karakterlerin iç dünyasını daha derinlemesine görmek istedim.
















