Duygusal Derinlik Yerine Sürüklenen Anlatı
Foster'ın diyalogları ve iç monologlarda çok tekrarlayıcı ve monoton bir ritim var — karakterlerin duygularını göstermek yerine defalarca aynı şeyi söylettiği için, kitap ilerledikçe insan sıkılıyor ve sayfalar birbirine benzeye başlıyor. Geçmiş travmalarla yüzleşme konusu ilginç olsa da, yazarın bunu anlatma biçimi o kadar direkt ve ağır başlı ki, okuyucu olarak kitabın akışında kayboluyor; duygusal etki yerine, sadece bilgilendirme hissi kalıyor.










