Güzel tema, ama ritim bozuk
Ayşenur'un iç yolculuğu gerçekten dokunuşlu ve kişisel, ama kitabın akışı beni biraz rahatsız etti—özellikle ilk yarısında geçmiş ve şimdi arasında gidip gelişler tempo kaybettiriyor, sanki yazar kendini tekrar etmekten korkuyor. Michael ile ilişkinin derinliğini hissetmek isterdim ama diyaloglar bazen sığ kalıyor, karakter gelişiminin ağırlığını taşıyamıyor. Sonraki bölümlerde ritim düzeliyor ve Işık'la olan ilişki daha keskin hale geliyor ama bu gecikme okurken sabırla ilerlemek gerektiriyor. Terapötik bir kitap ama editoryal olarak daha sıkı bir yapı kazanabilirdi.






