Öfke ve Aydınlanmanın Karışımı
Bu kitabı okurken çoğu zaman öfkeli, ama aynı zamanda da sanki birinin gözlerimi açtığını hissettim. Yılmaz Özdil'in o keskin, hiç uzlaşmacı olmayan tonu sayesinde uzun yıllar doğal sandığım şeylerin aslında ne kadar yapay olduğunu anladım; her sayfada bir başka yanlışlığımla yüzleşmek biraz acıtıyor ama iyi bir acı. Kitabı kapadığımda sadece bilgilerle değil, bir tür vicdani sorumluluğun da ağırlığıyla kaldım — artık görmediğim gibi davranamayacağım.



















