Nefes Nefese Bir Yolculuk
D'Adamo'nun yazı stili beni kitabın ilk sayfasından sonuna kadar nefes nefese bıraktı — İsmail'in her kararı, her adımı öyle acele ve zorunlu ki, okurken kendim de onunla birlikte denizi aşıyormuş gibi hissettim. Özellikle kitabın temposu müthiş; asla ağırlaşmıyor, gereksiz açıklamalarla takılmıyor, sadece İsmail'in içinde bulunduğu çaresizliğin hızını ve ağırlığını sayfaya döküyor. Karakterin yaşadığı travmaları ve çöküşü anlatırken bile yazı kuru veya duygusal değil, tam tersine çok doğal ve insani kalıyor. Bu hız ve samimilik sayesinde, kitabı bitirdikten sonra da İsmail'in yüzü gözümün önünde kaldı.






