Orhan Veli'nin Tembel Kahramanı
Orhan Veli'nin şiirsel diliyle kurguladığı bu öyküde, başkarakter beni ilk başta çok hoşuma gitti—işsizliği felsefeleştiren, hayata karşı o tatlı kayıtsızlığı var. Ama okudukça fark ettim ki karakter aslında pek gelişmiyor, yalnızca kendi düşüncelerini döndüp dolaştırıyor; bu da hikayeyi zaman zaman monotonlaştırıyor. Yine de tam tersine söyleyemiyorum çünkü belki de bu sabitlik, Orhan Veli'nin istediği şey—işsizliğin insanı değiştirmemesi, onu olduğu gibi bırakması. Şiirsel üslubun karakteri taşıması güzel, ama öykü olarak bir çatışma, bir dönüm noktası beklemiştim.


















