Ginzburg'un Sessiz Çaresizliği
Kadın karakterin pasifliği beni hem çekti hem rahatsız etti — kendini bir adamın hayatına tamamen eritmesi, sanki başka seçeneği yokmuş gibi gösteriliyor ama Ginzburg bunu suçlayıcı değil, sadece gözlemci bir gözle anlatıyor. Erkek karakter ise o kadar gerçekçi ki acı veriyor: ne tamamen kötü ne iyi, sadece ilgisiz ve egoistik. İkisinin arasındaki dinamik kitabın en güçlü yanı — nasıl birbirlerini yavaş yavaş mahvettiklerini, ama karakterlerin kendileri bunun farkında olmadığını görmek. Sonunda bu yalın, kuru anlatım tarzı yüzünden çok şey hissettim, ama bazen karakterlerin iç dünyasına daha derinlemesine girmek isterdim.












