Ağır başlayan, sonra hızlanan
Kitabın ilk kısımları beni biraz zorladı açıkçası — felsefik katmanlar ve semavi dinler arasındaki bağlantıları kurmaya çalışırken tempo düşüyor, tekrar eden kavramlar okumayı yavaşlatıyor. Ama ortasından itibaren anlatı hızlanıyor, özellikle insan yaşam evrelerine girdikten sonra sayfaları çevirme hızım arttı; Timuçin'in kurmaya çalıştığı sistem birdenbire daha somut hale geliyor. Yine de bütün kitap boyunca soyut fikirlerle somut anlatı arasında gidip gelişi bazen çok keskin oluyor, sanki iki farklı kitap okuyorum hissine kapılıyorum. İçeriği ne kadar ciddiye alsan da, yapısı seni sürekli dengeyi bulma peşine sürüklüyor.







