Vaaz Gibi Hissettiren Anlatım
Kitabın temel sorunu yazarın anlatım tarzında yatıyor—her sayfada sanki bir vaazın içindesin, karakterler konuşmuyor, öğretiyorlar. Otobüsteki sohbetin kendisi ilginç olabilirdi ama Ertuğrul bunu yazarken kişileri canlı diyaloglar yerine felsefe dersleri veren birer megafona dönüştürmüş, sonuç olarak da okuyucu olarak ben sadece pasif bir dinleyici gibi hissettim, gerçek bir hikâye takip eden biri değil.













