Şiirsel ama Sürükleyici Değil
Kendinin Ağacı'nın sembolik dili ve iç dünya keşiflerine karşı çıkamadım, özellikle karakterlerin toplumsal normlarla olan çatışması gerçekten dokunaklı. Ama açıkçası kitabın ritmi beni biraz zorladı—şiirsel anlatım güzel olsa da bazı yerlerde tempo düşüyor ve okurken dikkatim dağılıyor. Temalar derin, ama bu derinliğe ulaşmak için sıkça aynı noktaların üzerinden geçiliyor, sanki yazarın kendi mesajına çok fazla güvenmiş hissi veriyor. Yine de kendi ağacını yetiştirme metaforu ve karakterlerin içsel mücadelesi, okuma süreci zorlantsalı olsa da, sonunda beni düşündürmek başardı.








