Hüzün ve Ritmin Mükemmel Dansı
Kerem'in acısını okurken sanki şiir ve hikaye arasında asılı kalmışım gibi hissettim — her satır bir nefes, her cümle bir çığlık gibi akıyor. Anonim yazarın dili o kadar doğal ve dönemsel ki, okurken ritmi kaçırmıyorsun, aksine seni çekip sürüklüyor. Aşk acısının derinliğine giderken temposu hiç düşmüyor, tam tersine Kerem'in içindeki çalkantıyı okuyucunun da hissetmesini sağlıyor. Beni en çok etkileyen şey, bu kadar eski bir metinde hala o anlık, çiğ duygusal akışkanlığı bulabilmek oldu — sanki yazı yazılırken yürek titreyerek yazılmış.



















